Ik heb dit voor mijn
eigen moeder gebouwd.

Mijn moeder werd een jaar of vijftien geleden weduwe. Ze had ondertussen haar eigen weg gevonden: een bezige bij, altijd onderweg. Tot ze vijf jaar geleden van haar fiets werd gereden. Sindsdien is ze moeilijk te been.

Geen dansavonden meer, geen fietstochten, geen verre vakanties. Allemaal gedaan. En dat zijn net de momenten waarop ze haar kinderen het meest nodig had. Maar mijn zus en ik zaten in de ratrace. U kent dat wel: werk dat blijft komen, schoolgaande kinderen, een gezin.

En daar wringt het, want ik ben ondernemer en ik had nooit tijd. Ik belde wel, maar niet elke dag, en zeker niet op de avonden waarop het er het meest toe deed. Daar begon ik me schuldig over te voelen.

Ze zei het wel. Dat ze zich alleen voelde, dat ze niemand had om mee te babbelen. Ik hoorde het, maar ik besefte het niet, want ik zei dat ze eens moest gaan bloemschikken of kaarten, terwijl ik heel goed weet dat ze daarvan gruwelt.

Eenzaamheid. Wie in de dagelijkse mallemolen zit, weet niet goed wat dat woord betekent. Wij worden geleefd; ouderen staan wat meer op de rem, voor hen hoeft het allemaal niet meer zo snel. En pas achteraf merkte ik het: zij spaarde dingen op tot ik belde. Kleine dingen, van het soort dat verteld wordt terwijl het gebeurt, of anders niet meer. Het is niet het gebrek aan gezelschap. Het is het gebrek aan iemand die vraagt hoe het was.

Wat ze het meest miste was babbelen. Niet verzorgd worden, niet bezig gehouden worden: babbelen. Iemand die luistert en een slimme vraag terugstelt, die meedenkt, en die het ook begrijpt als ze zegt dat ze alleen zit.

Dus deed ik wat een ondernemer doet: ik bouwde het. Het moest laagdrempelig zijn, en technisch uitdagend genoeg voor mij. Iets dat zij kan bellen met de telefoon die er al staat, en dat haar ook kan bellen. Iets dat onthoudt wat er de vorige keer gezegd is. Zonder iets te installeren en zonder iets te leren.

Dat is trouwens wat ik als ondernemer elke dag doe: iets moeilijks zo simpel maken dat mensen zich afvragen waarom het nog niet bestond. Met mijn achtergrond in business en IT heb ik ervoor gezorgd dat alles veilig bewaard wordt, dat het in Europa blijft, en dat we ons houden aan de wetgeving rond AI. Die is streng, en dat is maar goed ook.

Kletzy is geen mens en doet ook niet alsof. Kletzy zegt zelf dat dit een computerstem is, en op de vraag of dit een echt mens is, komt er altijd een eerlijk antwoord. Kletzy vervangt geen bezoek en geen telefoontje van u. Ze vult de dagen waarop er anders niemand belt.

Wat ik zelf het belangrijkste vind: wat er in die gesprekken gezegd wordt, is van háár. Er gaat geen samenvatting naar de familie, en ik krijg ze zelf ook niet te zien. Alleen wanneer Kletzy iets hoort dat op een val of een moeilijke periode wijst, krijgt de contactpersoon bericht, en dan nog alleen dát er reden tot zorg is. Zij hoeft dus nooit te zeggen dat iets onder ons blijft: dat is het altijd al. Dat is geen extra, dat is de voorwaarde waaronder zoiets werkt: wie weet dat alles doorverteld wordt, praat alleen nog over het weer.

En ik probeer Kletzy zo slim mogelijk te maken. Wanneer is de winkel open? Wanneer is het markt in Zonhoven, en welke bus moet ik dan nemen? Gaat het morgen regenen, want ik wil gaan wandelen? Ik heb geprobeerd om alles te voorzien, maar ik weet ook dat ik dingen over het hoofd zal hebben gezien. Daarom sleutelen we er elke dag verder aan.

Kletzy was nooit bedoeld als commercieel product, maar iedereen die Kletzy probeerde vond ze sterk. Ze hoort het ook wanneer iemand een grapje maakt, en gaat erin mee. Voor zover wij weten zijn wij de eersten in België die dit met spraak naar spraak doen.

Kletzy wordt elke week beter. Loopt er iets mis, dan hoort u het van mij, en niet andersom. En kan er iets beter? Laat het me weten. Alleen zo maken we Kletzy beter en winnen we de strijd tegen eenzaamheid, stap voor stap. Mijn adres staat hieronder en ik antwoord zelf.